دم غروب، رفتم رستورانی که همیشه سر راه می روم، آبجوی سیری خورم و بعد رفتم پیتزا گرفتم و آن را هم با دو تا آب جوی دیگر خوردم و باز یک آب جوی دیگر و باز یکی دیگر و دوباره دو تای دیگر این بار با هم و این وسط گاهی کاسه سفیدی را می دیدم که به دیوار چسبیده بود و وقتی رو به رویش می ایستادم زنی را می دیدم که با مایو روی شن های ساحلی خوابیده بود و آفتاب می گرفت، با دیدنش جانم آرام می گرفت و راحت می شدم، چند باری هم صدایش کردم اما برنگشت، یک بار هم یک نفر دیگر که توی رستوران هی می دیدمش وقتی داشتم آن زن را صدا می کردم بلند خندید و من برگشتم ببینم چرا می خندد اما چون با تمام وجود برگشتم، اول خشکش زد و وقتی من باز برگشتم تا دوباره آن زن را صدا کنم فحش های خیلی بدی داد.
پیتزا را که خوردم و تمام شد. داشتم آخرین جرعه آبجوام را فرو میدادم که همان خانمی که روی ماسه های آن ساحل سیاه و سفید نشسته بود نا گهان کنارم ظاهر شد، پیراهن سفیدی تن کرده  بود و رویش پیشبند قرمزی بسته بود، بشقابم را برداشت و گذاشت روی چند تا بشقاب دیگر، ایستادم کنارش و بشقاب ها را دستم گرفتم تا خسته نشود، بد با هم رفتیم سر یک میز دیگر، بشقاب های آن میز را هم یکی یکی روی بشقاب هایی که دست من بود گذاشت و باز سر یک میز دیگر و من باز بارم سنگین تر شد و باز سر میز های دیگری رفتیم و وقتی دستم دیگر جا نداشت، آن زن مرا روی زمین خواباند و بشقاب ها را روی شکمم گذاشت و دستم را کشید و برد سر میز های دیگر و من باز سنگین تر شدم و باز آن زن بشقاب های بیشتری روی من گذاشت و آنقدر مرا از این طرف به آن طرف کشید تا دستم کنده شد. دست دیگرم را گرفت و باز با هم سر میزهای دیگری رفتیم و وقتی دست دومم هم کنده شد، همان مردی که به من فحش می داد بالای سرم آمد، لباسش را عوض کرده بود، پیرهن سفیدی پوشیده بود و پیشبند قرمزی بسته بود و لبخند تلخی می زد اما فحش نمی داد، آرام آرام، بدون آنکه به صورتم نگاه کند، بشقاب ها را دانه دانه روی چرخی گذاشت و با آن زن که روی ماسه های ساحل پیدایش کرده بودم رفت و من تنها ماندم.